czwartek, 25 czerwca 2009
środa, 24 czerwca 2009
wtorek, 23 czerwca 2009
Dalsnibba
nie da się tego opisac... Nestor poprowadzil nas taka droga, ze Alpy przy tym to maly pikus, szuterek, piasek, snieg, pelno agrafek, przepasci, brak barierek... tak w kilku slowach mozna opisac to co przezylismy, gdyby Nestor zdradzil swoj szatanski plan, z pewnoscia nie zdobyla bym, tego szczytu...
poniedziałek, 22 czerwca 2009
niedziela, 21 czerwca 2009
sobota, 20 czerwca 2009
piątek, 19 czerwca 2009
Stravanger
poranek rozpoczeliśmy w oczekiwaniu na nowe wieści... Strazaka wypuscili ze szpitala, ale jeszcze dwoch naszych musialo tam zostac, dlatego podjelismy decyzje, ze musimy znalezc lokum blisko szpitala. I tak z hyty (z ktorej nie latwo bylo sie wydostac - czyt. hard-corowy szuterek+stromizna+agrafka zakret) w strugach deszczu ruszylismy w strone Stavanger. Zatrzymalismy sie w hostelu, ktory byl oddalony 10min. (spacerkiem) od szpitala. Pierwszego zobaczylismy Draga, byl poobijany, wszystko go bolało ale psychicznie trzymał się dobrze. Następnie udalismy sie do Swiecy... ktory jest dla nas bohaterem, to jak ten chlopak sie trzyma, jak podchodzi do zycia, jak przyjal caly ten wypadek na klatę... brak nam słów...
czwartek, 18 czerwca 2009
zajęło mi trochę czasu, aby pozbierać myśli i podzielić się z Wami kolejnym dniem naszej wyprawy...
wszystko zaczęło się od leniwego poranku, był lekki deszczyk, dlatego nie śpieszyliśmy się z odjazdem.
wspólnie zjedliśmy śniadanie, wypiliśmy herbatkę, po czym nastał czas na "słodką chwilę", która umilała nam poranki :) pomimo, że deszcz ustawał postanowiliśmy założyć "kondomy" w celu odstraszenia chmur. Nestor gdy tylko założył kask, wykrzyczał: "odpalamy!!" gdy juz mieliśmy odjezdzać, Świecy motocykl zgasł, światła działały, lecz starter nawet pisku z siebie nie wydał... chwila nerwówki, ale ktoś wpadł na pomysł, "może z pychu się uda?!" chwila niepewności i motocykl zagadał.
ruszyliśmy...
po kilku kilometrach z za chmur nieśmiało zaczęło pokazywać się słońce, wiatr nie ustawał, było mokro na drodze, dlatego nie rozstawaliśmy się z naszymi kombinezonami. droga była naprawdę trudna, a jazda norwegów naprawdę nieprzewidywalna, dlatego staraliśmy się jechać rozsądną prędkością i prze puszczać desperatów siedzących nam na ogonie.
Wjeżdżaliśmy w góry, nagle śnieg znajdował się na poziomie naszej drogi, widoki były niesamowite jak na połowę czerwca.
celem na dziś było dojechanie do Stavanger, aby spotkać się z kolegą Mi-Raza, wieczorem miał nas czekać koncert akordeonowy w
hycie nad fiordem.
hycie nad fiordem.droga co jakiś czas, przeistaczała się w ścieżkę, co dodawało naszej wyprawie uroku. do tego tysiące zakrętów, można by rzec - raj dla motocyklistów. za jednym z nich stał sobie na drodze łoś w ogóle nie przejmując się naszą obecnością, nieporadnie przeszedł przez drogę, aby później zniknąć w lesie. matko... Norwegia jest boska :)
niestety do czasu... słońce wyszło już na dobre, droga była sucha, jechało nam się bardzo dobrze, tempo było spokojne, lecz dynamiczne. mijałam jeden z zakrętów, gdy wyjezdzałam już na prostą naglę usłyszałam huk i z pod opony prowadzącego zobaczyłam czarny dym, ledwo przed nim wyhamowałam... pomyślałam, że strzeliła mu guma, lecz jak się okazało prawdziwy horror dział się tuż za nami. nagle dostrzegłam leżący motocykl... jakieś 100 metrów za mną, ktoś leżał, na początku nie wiedziałam kto, serce waliło mi jak oszalałe, na całe szczęście ta osoba się poruszyła (dzięki Bogu, on żyje!) pomyślałam. to był Świeca. Za nim leżało jeszcze 2 kolegów, którzy sami wstali.
Jak się okazało kolegę wyniosło na zakręcie (jechał po zewnętrznej stronie) z przeciwka jechał kamper, udeżył w niego centralnie. Świeca leżał na ziemi, sprawdzał ściskając dłonie czy ma czucie, nogę miał wykręconą w nienaturalnej pozycji. Było przy nim 2 kolegów. Postanowiłam się zając pozostałą dwójką, jeden z kolegów nie mógł oddychać podejrzewaliśmy, złamane żebro, drugi zaś był w szoku (słaniał się po drodze, co chwilę popłakując). Nic do niego nie docierało, bałam się o niego jak cholera, gdyż widząc jego przetarty kask podejrzewałam najgorsze (wpływ oglądania ostrego dyżuru). Po ostrej wymianie zdań dał się ubłagać, aby usiadł.
Po dwóch minutach od zgłoszonego wypadku, pojawił się lekarz w prywatnym samochodzie, podał Świecy jakieś lekarstwa. Dosłownie 3-4 minuty później pojawiła się karetka, gdy z niej wyskakiwali sanitariusze, nad naszymi głowami kołował helikopter, który wylądował na skrawku trawy, wśród linii wysokiego napięcia.
Akcja norweskich służb ratowniczych, była po prostu popisowa. Świecę zabrał helikopter, a dwóch pozostałych kolegów karetka, wszyscy zostali przetransportowani do szpitala w Stavanger.
My pozostaliśmy na miejscu zdarzenia czekając na pomoc z assistance. Motocykl głównego poszkodowanego był roztrzaskany, w 3 miejscach miał złamana ramę, jak się później dowiedzieliśmy od kolegi który jechał ostatni (który cudem wyhamował), bak z tego motocykla wystrzeliło w powietrze (a trzeba dodać, że jakieś 40 km wcześniej tankowaliśmy..). Pozostaliśmy w piątkę, czekając na assistance... pierwsze przyjechało po rozbitego campera, facet ładujący go najpierw rozwalił mu tylni błotnik, aby chwilę później rozwalić mu cały bok o stojący obok domek (no comments).
Na assistance z pzu czekaliśmy 7 godzin!!! W między czasie staraliśmy się połączyć z chłopakami, aby dowiedzieć się o stanie Świecy. Niestety dotarła do nas informacja, iż amputowano mu nogę... wszystkim brakowało tchu.
Nie rozumieliśmy jak w mgnieniu jednej sekundy, wycieczka życia przeistoczyła się w jeden wielki dramat.
Staraliśmy się zrozumieć dlaczego doszło do wypadku... jak się dowiedzieliśmy od policjanta, na tym zakręcie non-stop dochodzi do wypadków, on sam jadąc kiedyś jako pasażer autobusem uczestniczył tutaj w wypadku. I faktycznie w tym zakręcie było coś dziwnego, każdy pojazd wynosiło (od motocykli, samochodów osobowych, po ciężarówki). Po kilkunastu telefonach do pzu w końcu pojawił się pojazd holowniczy (zgadnijcie to był ten sam gość, co zabierał campera), oczywiście nie umiał załadować motocykli, robiąc nam wyrzuty, iż nie zabierze ich do miasta. Gdyby nie kolega Artur (z którym mieliśmy koncertować wieczorem), mieszkający w Norwegii od 23lat, to chyba stalibyśmy jeszcze tam przez kilka następnych godzin. Norweska pomoc drogowa to porażka... ludzie nie znają się na własnym fachu, jeden z motocykli przewrócił się podczas transportu, gdyż był źle przymocowany.
Musieliśmy wsiąść na motocykle... nie było to łatwe... Artur zaproponował nocleg u siebie, skorzystaliśmy z propozycji, gdyż byliśmy wykończeni psychicznie, nie mieliśmy siły szukać campingu.
Nagle nie wiadomo skąd zaczęły rozdzwaniać się nasze telefony, coś czuliśmy, że wiadomość o wypadku, dotarła do Polski.
Wieczór spędziliśmy głównie w milczeniu, z załzawionymi oczami, co jakiś czas starając się prze analizować wypadek... czy mogliśmy cokolwiek zrobić aby go uniknąć?...
Wieczór spędziliśmy głównie w milczeniu, z załzawionymi oczami, co jakiś czas starając się prze analizować wypadek... czy mogliśmy cokolwiek zrobić aby go uniknąć?...
środa, 17 czerwca 2009
kolejny dzień w Norwegii :)
z rana powitało nas piękne słońce oraz mrs. kaczyńska... jeden z chłopców się zastanawiał czy przypadkiem to nie lunch się zjawił :)pakowanie umilał nam mi-raz grając na swoim akordeonie, sąsiadami okazali się Polacy, którzy ujawnili się po tym gdy usłyszeli melodię polskich piosenek (jak się okazało, kończą już swoją dwutygodniową wyprawę).
prawie cały dzień jeździliśmy w pięknym słońcu, pierwszą atrakcją tego dnia był wikingowski kościółek "Stavkirche" przypominający ten znajdujący się w Karpaczu. Dalej jechaliśmy piękną trasą, widoki non- stop się zmieniały, a to mijaliśmy rwącą rzekę, a to przejeżdżaliśmy przez skały otaczane przez lazurową wodę (widoki niczym w grecji), by następnie dotrzeć do osady zbudowanej w stylu norweskim czyt. drewniane domy z trawą na dachu i umieszczone na czterech cienkich nóżkach, po to by małe stworzonka nie dostawały się do zapasów). Coraz częściej towarzyszyły nam wodospady, oraz widoki ośnieżonych gór, Nestor ciągle powtarzał... spokojnie, spokojnie najlepsze jeszcze przed nami, a nam kurcze oczy się świeciły, niczym wypolerowane pięcio złotówki.Zatrzymaliśmy się też dzisiaj na stacji Rjukanbanen, z której to Niemcy mieli transportować "ciężką wodę".
Wjeżdżaliśmy coraz wyżej, widoki były urzekające, do tego co jakiś czas czekały nas odcinki specjalne
składające się z żwirowo-szutrowej drogi, na której rzucało jak diabli.
składające się z żwirowo-szutrowej drogi, na której rzucało jak diabli.Ponieważ zbliżały się chmury deszczowe, a i w siodełku siedzieliśmy już dosyć długo postanowiliśmy się zacząć rozglądać za kempingiem (nauczka z dnia poprzedniego ;)
Zanim się obejrzeliśmy trafiliśmy na sympatyczny mały camp, po krótkiej negocjacji stwierdziliśmy, że
parkujemy rumaki i na dziś dosyć atrakcji.
Co do końca nie było prawdą, gdyż wieczór spędziliśmy bawiąc się wyśmienicie, za oknem padał deszcz, a my zintegrowani w jednym domku, śpiewaliśmy, tak jakby jutro miał się skończyć świat, nawet milczący Nestor podśpiewywał ciuchutko piosenki.
wtorek, 16 czerwca 2009
dzien trzeci
Nestor jest nieubłagany, znowu wstajemy skoro świt (chodź tutaj świtu nie ma.. bo
jest cały czas dzień).
Szybkie śniadanko, pakowanie motocykli (staramy się przyzwyczaić do tej czynności, która będzie nam towarzyszyła przez najbliższe 2 tygodnie). Prowiantu jeszcze nie ubyło, więc zanim dopięłam swoją torbę 4 razy się przepakowywałam.
O 13:30 musimy być w Goteborgu, gdyż jemy tam lunch z zaprzyjaźnionym Polakiem. Dlatego Nestor zarządza - kochani zero postoi, jedynie tankowania. Jak potulne owieczki, zgadzamy się na to, lecz nie jest to mądra decyzja, gdyż słońce przygrzewa na całego.
Ahhh trzeba oczywiście wspomnieć, iż Norwegia powitała nas wspaniałą... ceną paliw... tylko 7zł za litr ;)
W Goteborgu zjawiamy się z lekkim opóźnieniem, jemy pyszny lunch i postanawiamy zobaczyć rynek tego miasta... niestety jedyną atrakcją tego miasta jest pomnik.
Następnie ruszamy w stronę Oslo, które wita nas korkami, nieśmiało polskim zwyczajem mijamy kolumny samochodów, a także radiowóz (policja nie reaguję - czyt. jest dobrze).
Jadę druga w kolumnie, prowadzi dzielnie PJ... lecz po chwili widzę, znak zakaz wjazdu... a k
olega nas tam prowadzi, albo raczej prowadzi go tak jego gps ;/
przez pomyłkę wskakujemy na tory tramwajowe... tak, tak... tory tramwajowe :)
jazda ta, przebija manewr glinojecki ;) na całe szczęście, nic długaśnego nas nie goniło, ani też nie jechało z naprzeciwka.
Po chwili stajemy aby odsapnąć po nadmiarze atrakcji, nie mija 5 min. podjezdza jakaś bagażówka i słyszymy: "Cześć"... ohh jak miło, nasz rodak. Poprowadził nas przez całe Oslo do specjalnego parkingu dla motocyklistów (gdzie kolwiek jesteś - DZIĘKI ;)
Oslo okazało się miastem jak każde inne (naszego Gdańska, nie przebije!!!) Mają strasznie wąskie ulice, po których poruszają się tramwaje, do tego światła zmieniają się co 20 sek. - czyt. masakra.
Główną atrakcją tego miasta jest park rzeźb Wigelanda (bardzo ciekawy).
Uciekamy z Oslo, po tym jak jeden tir chciał nas rozjechać.
Udajemy się na półwysep Bydgoy, aby obejrzeć łodzie Wikingów (jak im się udawało takie odległości pokonywać w takich "łódeczkach"?!?!), następnie oglądamy Kon-Tiki - tratwę na której Thor Heyerdahl wraz z załogą wyruszył przez Ocena Spokojny (niebywałe.. Norwegowie chyba mogą na wszystkim pływać).
Po lekkim lunchu ruszyliśmy w stronę Drammen... czekała nas tam do pokonania "Spierala", niestety Warszawa, nie jest jedynym miastem europejskim z cholernymi korkami, do tego jazda norwegów jest na tyle nie przewidywana... ze szkoda gadac.
W końcu dotarliśmy do miejsca, które okazało się atrakcją dnia, wjechaliśmy w tunel, który ma kształt spirali (długość 1,8km) uczucie... tak jakbyśmy 7 razy okrążali rondo :)
Jak się później okazało, trzeba uważać co się mówi, gdyż na każdym kroku można spotkać Polaków, który są bardzo pomocni i sympatyczni.
"Dzień" powoli się kończył, lekko padało, dlatego postanowiliśmy szukać za Kongsberg kempingu, okazało się to najgorszą, a zarazem najwspanialszą decyzją tego dnia. Gps prowadził nas "drogami", który pewno naw
et na mapie nie było, szutrówkami przemierzającymi wzgórza, widoki były nieziemskie, a kempingi jak na złość wszystkie nie czynne (było ich z pięć na tej trasie), w końcu postanowiliśmy wrócić do Kongsberg, nadrabiając tym samym z 250km i będąc na kempingu po 22 (cud, że recepcjonista sobie jeszcze do domu nie poszedł).
Był to wspaniały dzień, uśmiech z naszych twarzy nie znika, dopisują nam humory, pomimo, że jest juz prawie 24, a za oknem dopiero się ściemnia.
jest cały czas dzień).Szybkie śniadanko, pakowanie motocykli (staramy się przyzwyczaić do tej czynności, która będzie nam towarzyszyła przez najbliższe 2 tygodnie). Prowiantu jeszcze nie ubyło, więc zanim dopięłam swoją torbę 4 razy się przepakowywałam.
O 13:30 musimy być w Goteborgu, gdyż jemy tam lunch z zaprzyjaźnionym Polakiem. Dlatego Nestor zarządza - kochani zero postoi, jedynie tankowania. Jak potulne owieczki, zgadzamy się na to, lecz nie jest to mądra decyzja, gdyż słońce przygrzewa na całego.
Ahhh trzeba oczywiście wspomnieć, iż Norwegia powitała nas wspaniałą... ceną paliw... tylko 7zł za litr ;)
W Goteborgu zjawiamy się z lekkim opóźnieniem, jemy pyszny lunch i postanawiamy zobaczyć rynek tego miasta... niestety jedyną atrakcją tego miasta jest pomnik.
Następnie ruszamy w stronę Oslo, które wita nas korkami, nieśmiało polskim zwyczajem mijamy kolumny samochodów, a także radiowóz (policja nie reaguję - czyt. jest dobrze).
Jadę druga w kolumnie, prowadzi dzielnie PJ... lecz po chwili widzę, znak zakaz wjazdu... a k
olega nas tam prowadzi, albo raczej prowadzi go tak jego gps ;/przez pomyłkę wskakujemy na tory tramwajowe... tak, tak... tory tramwajowe :)
jazda ta, przebija manewr glinojecki ;) na całe szczęście, nic długaśnego nas nie goniło, ani też nie jechało z naprzeciwka.
Po chwili stajemy aby odsapnąć po nadmiarze atrakcji, nie mija 5 min. podjezdza jakaś bagażówka i słyszymy: "Cześć"... ohh jak miło, nasz rodak. Poprowadził nas przez całe Oslo do specjalnego parkingu dla motocyklistów (gdzie kolwiek jesteś - DZIĘKI ;)
Oslo okazało się miastem jak każde inne (naszego Gdańska, nie przebije!!!) Mają strasznie wąskie ulice, po których poruszają się tramwaje, do tego światła zmieniają się co 20 sek. - czyt. masakra.Główną atrakcją tego miasta jest park rzeźb Wigelanda (bardzo ciekawy).
Uciekamy z Oslo, po tym jak jeden tir chciał nas rozjechać.
Udajemy się na półwysep Bydgoy, aby obejrzeć łodzie Wikingów (jak im się udawało takie odległości pokonywać w takich "łódeczkach"?!?!), następnie oglądamy Kon-Tiki - tratwę na której Thor Heyerdahl wraz z załogą wyruszył przez Ocena Spokojny (niebywałe.. Norwegowie chyba mogą na wszystkim pływać).
Po lekkim lunchu ruszyliśmy w stronę Drammen... czekała nas tam do pokonania "Spierala", niestety Warszawa, nie jest jedynym miastem europejskim z cholernymi korkami, do tego jazda norwegów jest na tyle nie przewidywana... ze szkoda gadac.
W końcu dotarliśmy do miejsca, które okazało się atrakcją dnia, wjechaliśmy w tunel, który ma kształt spirali (długość 1,8km) uczucie... tak jakbyśmy 7 razy okrążali rondo :)
Jak się później okazało, trzeba uważać co się mówi, gdyż na każdym kroku można spotkać Polaków, który są bardzo pomocni i sympatyczni.
"Dzień" powoli się kończył, lekko padało, dlatego postanowiliśmy szukać za Kongsberg kempingu, okazało się to najgorszą, a zarazem najwspanialszą decyzją tego dnia. Gps prowadził nas "drogami", który pewno naw
Był to wspaniały dzień, uśmiech z naszych twarzy nie znika, dopisują nam humory, pomimo, że jest juz prawie 24, a za oknem dopiero się ściemnia.
poniedziałek, 15 czerwca 2009
Szwecja wita
Dzisiaj wstaliśmy o 5 rano, na morzu trochę bujało, wszyscy mieli problemy ze snem.

Przejechaliśmy 500km... i dotarliśmy do pierwszej bazy.
Leżę sobie właśnie, jest prawie 22, a za oknem słońce świeci.
Miejsce jest bardzo sympatyczne, co jakiś czas przebiegają Szwedki (wszystkie ambitnie dbają o kondycję).
Cały wieczór rozmawialiśmy o wyprawie, jak usprawnić jazdę w grupie, aby była dynamiczna, a zarazem bezpieczna. Ustaliliśmy znaki, jakie będziemy sobie dawać podczas jazdy.
Jutro wjezdzamy do Norwegii ;) - over
niedziela, 14 czerwca 2009
czekamy na prom
siedzimy sobie w gdansku na starowce, pogoda jest piekna i nas rozpieszcza, modlimy sie tylko o brak sztormu
Subskrybuj:
Posty (Atom)



